Македонска GNU/Linux планета

Сподели знаење: Сподели Знаење, рутери, хардвер, мрежи, хакирање

пет, 12 мар 2010 15:47:11 +0000

Оваа сабота на редовната програма на Сподели Знаење од 12:30 до 18:00 имаме:
- хакирање на embeded Linux, разни рутерчиња + OpenWRT
- дополнување на веќе софистицираниот PXE сервер во мрежата на хаклабот (PXE == network booting)
- дискусија за Сподели Знаење во Штип следниот викенд
- arduino по желба

Дамјан Георгиевски: Прв ден Python Users Group

пет, 12 мар 2010 15:15:50 +0000

Краток извештај што поминавме првиот ден од Python дружбата во КИКА.

Најпрво направивме краток осврт на јазикот Python и неговата историја (јазикот е од 1991ва, динамичен, но строго типизиран, повеќе-платформски, интерпретиран јазик). Се користи за било која намена, GUI-а, web сервиси и апликации, backend процесирање на податоци итн. Исто така популарен во scientific заедниците, посебно кај биолозите и хемичарите, во Google итн.

Потоа ги поминавме дел од основните типови на податоци во Python:

цели броеви (integer)

комплексни броеви

реални броеви (floating point)

листи

хеш табели, т.е. асоцијативни низи (dictionaries)

tuples (наводно на македонски се викале торки?!?!)

Исто така покажавме како се дефинираат функции и можноста за специфицирање на default вредности за нивните аргументи. Сето тоа го покажувавме во интерактивниот (REPL) интерпретер.

Тоа е оприлика и содржината на официјалниот водич во Python точките 1, 2, 3 и мал дел од 4 и 5. Следниот пат ќе продолжиме со класи и методи, и со for, if, while инструкциите.

Референци и за Python заедницата

Освен веќе спомнатиот водич - од кој за 2-3 дена се добива основниот впечаток за јазикот - понатаму посебно корисен е индексот на сите вградени модули.

Сите други пакети за Python, може да се најдат во индексот на 3rd party python пакети.

Што се однесува до Python заедницата, фокусот е на мејл листата news:comp.lang.python (достапна и преку Google Groups) која е особено пријателска дури и за почетници, и Python планетата на која што може да се види кои се актуелните дилеми/достигнувања во Python светот.

ps. Тоа што не спомнав е дека името Python не доаѓа од змијата, туку е во чест на Монти Пајтон. Од таму и многу референци во документацијата за јазикот доаѓаат од скечеви на Монти Пајтон (spam, bar, eggs, parrots).

Новица Наков: Економските индикатори како одредница за платите на политичарите

чет, 11 мар 2010 22:23:02 +0000

Во економската теорија (и практика) познат и често применуван е системот на наградување на менаџерите на компаниите со опции за акции. Идејата е дека, кога интересите на менаџерите ќе се изедначат со оние на акционерите, менаџерите ќе имаат поттик да ја направат компанијата што е можно поуспешна, бидејќи така и тие ќе имаат корист (цената на акциите ќе расте и за нив).

Не знам како точно се определуваат платите на политичарите низ светот. За Македонија ми се чини дека се определени со некои закони или слични регулативи, така што износот се добива како производ на просечната републичка плата со некој коефициент.

Не знам зошто државните менаџери не добијат ист третман, така што нивните плати би се врзале со некои економски индикатори што ја изразуваат благосостојбата на луѓето. На пример, познат индикатор е Џини коефициентот. Овој коефициент е индикатор на (не)еднаквоста на расределбата на доходот или богатството во едно општество. Коефициентот се движи од 0 до 1 и повисока вредност значи поголема нееднаквост. Ако се сложиме дека од интерес на сите во општеството е да има поголема еднаквост во дистрибуцијата на доходот и дека тоа е една од задачите на политичарите, тогаш нивните плати можат да се пресметуваат по формула која ќе овозможи поголеми плати доколку коефициентот се движи кон нула.

Друг индикатор може да биде HDI. HDI исто така се движи од 0 до 1. Во 2009 највисок има Норвешка (0.971), Македонија е 72-ра со 0.817. Ако повисок HDI значи и повисока плата за политичарите, тогаш тие ќе имаат повеќе мотив да работат на трите компоненти кои го оформуваат индексот: очекување на животен век при раѓање, знаење и образование и животен стандард - кои што очигледно се категории кои токму спаѓаат во описот на нивните работни задачи, а секако се од интерес на граѓаните.

Ете идеја.

Новица Наков: Рацин vs. Morphine

сре, 10 мар 2010 23:35:55 +0000

Александар Балаловски: Графички приказ: што сака OnNet.mk да ни каже?

сре, 10 мар 2010 22:52:58 +0000

Секогаш го имам тоа чувство, дека тимот и целиот сајт кој тимот го град ми се обраќа кога го посетувам од време на време (последно само при линкање). Денес сфатив што www.on.net.mk сака да ни каже. Еве графичко толкување на најпосетуваниот македонски сајт и тоа како според мене ни се обраќа со секој клик на и кон него:

Александар Балаловски: Растурена спална соба

сре, 10 мар 2010 18:22:45 +0000

Зошто по ѓаволите некој би сакал да живее во растурена просторија? Уште повалидно прашање би било зошто некоја жена би сакала да спие во растурена спална соба и чорапите на мажот ѝ да и висат над глава? Мислам.. зошто побогу? Концептуално ако тргнам да објаснувам што сѐ стои зад овие прашања, би можел да одам до недоглед. Затоа ќе се задржам на факт кој ретко кој во Македонија го елаборирал и јавно се произнел по тоа прашање. Големата преселба на IT професионалнците од помалите градови го големиот валкан град по цена на добивање квалитетна кариера и квалитетно отрфлање на секаква идеја за „домаќинлук“.
Проблемот овде не лежи во централизирањето на ресурсите и инфраструктурата само во главниот град. Тоа ти е, земјата е мала, не е којзнае што од земја па за да можеме да се спореудваме со Словенија или пак Австрија (скраја да е!). Тоа е тоа, градови како Битола, Охрид или Струмица би можеле проблемот на тие кои завршуваат технички факултети во нивните градови да го решат со 2-3 фирми со вработени до 100 души. Тоа би оформило квалитетно јадро на професионалци кои нема да го напуштат својот град, нема да прават дополнителен терет на „метрополата“ која и онака не може да си ги искрепи своите жители. Искрено, другите професии многу не ме интересираат. Ниту ги потценувам, ниту ги фаворизирам. Си ја сакам својата професија (информатичар) и не отстапувам од мојата одлука. Арно ама ме чудат работи кои, работејќи во корпоративна средина, во огромна (за наши рамки) фирма, секојдневно ги согледувам и сфаќам.

Ако земете во предвид дека една голема фирма во Македонија, составена од Х вработени, се состои од Х/2 вработени кои не се од градот каде што се наоѓа фирмата, тогаш може слободно да го поставите прашањето зошто во другите градови низ земјата постојат технички факултети кои обучуваат млад кадар за да биде IT професионалец? Зошто де? Зошто просечен студент од Битола кој завршил на факултетот за информатика, има веројатност да најде работа во истиот град од 1%? (впрочем мора да ја пофалам Битола во оваа насока. Има само една фирма која вработува програмери, па веројатноста за вработување во овој град е 100%, честитки!). Не ни сакам да споменувам дека и во случај кога квалитетен човек би сакал да работи во друг град, едноставно социјалните и материјални можности му се огрнаичени што тој не е способен да го направи ни првичниот чекор, да се пресели од еден град во друг, за оттаму да може да живее нешто посолиден живот и да се изгради професионално и самостојно. А секако, информатичките технологии од вас нема да направат професионалец ако почнете да работите како препродавач на компјутерска опрема, ниту пак ако од дома си се тупате во гради колку сте добар како професионалец, без осет за тоа како изгледа да се работи во една голема компанија од светски рамки.

Да се биде дел од општеството лично мене не ми значи многу. Денес луѓето се плашат да кажат што мислат и чувствуваат стравувајќи дека ќе ја изгубат работата или ќе биде крената постапка против нив за издавање на деловни тајни од подземјето на местото каде што работат. Во Македонија, оние кои треба да го компајлираат општеството се дудуци – студентите. Телиња. Па не ни очекувам дека тој правец и начин на размислување ќе се смени кога ќе одат во корпоративна средина каде секој втор со вратоврска и костум може да ви се прави Mr. Musculo само поради вокацијата која некој му ја залепил.

Корпоративните средини во Македонија, во фирми кои бројат повеќе од 50 вработени не се ништо поразлични од спалните соби на валканите и мрзливи жени. Се брка време, наместо квалитет. Исто како кога на „трондлава“ жена му се најват гости за во 19ч. таа до 18ч. ќе ги јади пилешките прсти оптегната пред телевизор, за потоа сите расфрлани ствари да ги „набапка“ во шифоњерот и да создаде привидна слика на средена просторија. Гостите ќе дојдат и ќе си одат и ќе зборуваат, „види, види, шо ти била Паца педантна“. Курсот нема да се смени за скоро. Впрочем овој курс ве очекува и вас кои привршувате со образованието.

{{оригинално колумната е објавена на 09 март 2010 во „Нова Македонија“}}

Новица Наков: Природни и политички катастрофи

вто, 09 мар 2010 20:45:00 +0000

Ми се чини дека големите природни катастрофи ја одбележуваат првата декада од 2000-тата.

2004 беше цунамито во Индонезија.
2005 беше Катрина во Њу Орлеанс.
2010 беше земјотресот во Хаити.

Сигурно има и други, но овие беа медиумски најексплоатирани.

Ако може да се извлече некаква поука од овие настани е тоа дека природните катастрофи не можат да се спречат, но можат да се спречат (или намалат) последиците кои тие ги предизвикуваат.

За цунамито, проблемот со кој се соочија спасувачите кои доаѓаа на лице место беше непостоењето на еден стандард за комуникација помеѓу владините служби во Индонезија. Сега не можам да најдам релевантна статија на темата, но дебатата беше околу (не)употребата на отворени стандарди, недостатокот на интероперабилност и воглавно неможноста за размена на податоци помеѓу различните служби, спасувачи и организации. Сето ова резултираше со побавна работа и недостаток на координација, што веројатно чинело животи и пари.

Владата на Индонезија сигурно не можела да го спречи цунамито. но можела да ги ублажи последиците со помудра политика во ИКТ решенијата што ги користела. Којзнае, можеби таму местеле тендери, или пак децентрализацијата направила раздор помеѓу централната и локалните власти, па секој си користел свои решенија кои не можеле да комуницираат помеѓу себе.

Катрина пак на површина ги извади сите неуспеси на администрацијата на САД и тоа речиси на сите нивоа на власт. Темата е истражувана на многу места, а посебно во 4 часовниот документарен филм на Спајк Ли - When the levees broke, според кој непогодата можела да се избегне доколку насипите (или каналите) биле правилно дизајнирани во што потфрлиле инжинерите на американската војска, а и патењето на луѓето потоа можело да се избегна ако властите интервенирале на време. Ваквите заклучоци во филмот всушност и се поддржани од други истраги спроведени од страна на американскиот конгрес и восјка.

Владата на САД сигурно можела да изгради подобра инфраструктура за заштита од поплави околу Њу Орлеанс, впрочем делтата на Мисисипи и самата би требало да биде доволна за поголемо внимани кон опасноста од поплави, но веројатно е тешко да се посветиш на некоја таква досадна работа кога водиш две војни (три заедно со таа против дрогите) и се спремаш за трета.

Земјотресот во Хаити и неговите катастрофални последици ги натера некои од економистите да прогласат дека „државата Хаити повеќе не постои“. Она што ги шокира луѓето е фактот дека вакви земјотреси не се нешто ново во светот, па зошто тогаш толку жртви и разрушување? Сличен земјотрес во Сан Франциско во 80-тите години (ми се чини) зел десетици жртви наспроти стотици илјади во Порт-ау-принс.

Секако, владата на Хаити не можела да го спречи земјотресот, но можела да обезбеди владеење на правото и да пропише стандарди за изградба на објектите кои ќе следат некои сеизмолошки стандарди, но од она што може да се прочита тие баш и не правеле ништо посебно, освен можеби што успешно во континуитет краделе.

Затоа, кога македонските политичари ќе изјават дека не треба да се прави политичко прашање од природните непогоди кои деновиве ја погаѓаат нашата мала држава, тие, барем за момент, се во право.

Политичко прашање треба да се прави од последиците од тие непогоди, и неодговорно би било да е поинаку.

Гоце Митевски: He’s Alive

вто, 09 мар 2010 19:21:34 +0000

“He’s Alive” е една од најсилните епизоди на ТВ серијата The Twilight Zone. Како дел од четвртата сезона на The Twilight Zone, емитувана за првпат на 24 Јануари 1963, „He’s Alive“ ја раскажува приказната за американски нео-нацист инспириран од духот на Адолф Хитлер. Еве еден видео сегмент, за да ви го земам вниманието.

А, еве го и воведниот говор на ~~режисерот~~ домаќинот, што е типичен елемент на секоја епизода од The Twilight Zone:

Portrait of a bush-league Führer named Peter Vollmer, a sparse little man who feeds off his self-delusions and finds himself perpetually hungry for want of greatness in his diet. And like some goose-stepping predecessors, he searches for something to explain his hunger, and to rationalize why a world passes him by without saluting. That something he looks for and finds is in a sewer. In his own twisted and distorted lexicon he calls it faith, strength, truth. But in just a moment, Peter Vollmer will ply his trade on another kind of corner, a strange intersection in a shadowland called the Twilight Zone.

Се обидов да ја најдам целата епизода на некои од сервисите за поставување видео записи, но не постигнав резултати. Во оваа прилика ќе ви посочам на популарниот торент што ги опфаќа сите епизоди на The Twilight Zone што ги има направено Rod Serling. Колку побрзо ја гледате оваа епизода, толку подобро.

“He’s Alive” е најсоодветната слика на појавата на г-динот Никола Груевски. Верувам дека на многумина ќе им помогне да согледаат некои од најлошите особини што еден лидер може да ги има.

Сподели знаење: Нова декада, ново Ubuntu прва помош, 11 јануари 2010

вто, 09 мар 2010 17:08:15 +0000

Време стандардно: 19 до 21, место стандардно, Хаклаб КИКА

Сподели знаење: 8-мо мартовска прва помош 8.03.2010 19-21ч

вто, 09 мар 2010 17:05:26 +0000

Утре, во „Кика“, покрај стандардната програма, на репертоарот на „Убунту прва помош“ е дебата за жени хакерки.

Сподели знаење: Формирање на Python User Group, четврток 11.март.2010

вто, 09 мар 2010 17:04:51 +0000

Овој четврток, 11.март.2010 од 19 до 21 часот, во хаклабот КИКА ќе почнеме со редовен термин за Python работилница. Името сеуште не е утврдено, па за сега ќе го викаме со привременото име „Python вечери @ КИКА“ (предлози добредојдени).

Овој четврток ќе биде воведен, и може да се искористи да се договориме како ќе течат работите понатаму. Еден предлог е пола од терминот да биде некоја спремена презентација на почетничко ниво, а другата пола би се договориле на лицу-места. Тоа е и можност за прашања, дообјаснувања, гледање видео упатства, заедничко работење на некој програм, презентирање на некој понапредни апликации и сл.

Таргет група за првиот дел од „Python вечерите“ се луѓе кои знаат колку толку што е програмирање и основните принципи на циклуси, услови, основните дата типови и сл. па би продолжиле понатаму.

„Python вечери @ КИКА“ редовно ќе се одржува во КИКА секој втор четврток од 19 до 21 часот, бидејќи секој друг четврток е резервиран за Ruby meetups.

Александар Балаловски: txt:Клик: Вовед во програмирање – креирање слободен со слободен софтвер

нед, 07 мар 2010 13:01:45 +0000

Програмерите и тие кои сакаат да програмираат веќе нема од што да стравуваат. Секој втор може да стане „програмер“ и да развива софтвер за платформа по негов избор со многу малку познавање и посветеност. Тоа сето доведува до една ситуација од која најверојатно нема да има излез во доследно време. Многу квалитетни програмери кои едноставно не се нашле во право место со правиот избор ќе бидат изоставени од трката за доминација на мобилните платформи кои денеска постојат. Во тој свет ќе владеат луѓе кои гледаат прогресивно кон креирањето на софтвер и кои на овој или оној (читај професионално или лачки) ќе бидат дел од мобилната револуција која во последно време почнува да допира и на нашите простори. Со оглед на тоа што програмирањето во Македонија во голема мера е потценета професија барем од круговите каде владее вертикалната хиерархија, би сакал да ве запознам со процесите на креирање слободен софтвер со помош на алатки кои и самите се слободен софтвер. Нема да имате никаков проблем да се вклопите во средина во која ќе можете да развивате софтвер, со оглед на тоа што доколку веќе го читате овој текст вашето внимание е привлечено и можеме послободно да дискутираме за нешто понапредни теми од обично инсталирање на софтвер и негово конфигурирање. Пред да прејдеме на конкретни примери за програмирање, ќе споменеме збор-два за некои концепти на развојот на софтвер во кои спаѓаат веб и десктоп развојот и нивното поврзување преку мобилните апликации и средини за креирање на апликации.

Концептите за развој на софтвер постојат уште од самото промовирање на информатичката технологија. Првите компјутери се директно поврзани со креирањето на софтвер за негово работење. Кога мислам првите компјутери, не целам на оние кои биле измислени пред и за време на втората светска војна, туку сметачки машини кои многу порано се користеле и биле механички. Работењето на софтверот врз база на хардвер денес е незамисливо без процесот на креирање на тој софтвер. Едно нормално општество кое цели да биде информатичко мора јасно да стави акцент врз развојот на софтвер и поддршката на програмерите кои ги завршуваат своите студии по овие струки, за што полесно и побрзо инволвирање и интегрирање со општествените норми и начини на помагање на социјалните процеси со користење на информатички цели. Пред извесно време се појавија вести дека Европа практично има дефицит на програмери. Тоа ни остава голем простор и релаксираност во однос на прашањата околу правилниот избор на професијата. Но секако не смее да се изостави и фактот што оваа професија и тоа како брзо се развива и дека не смееме да поминеме ни ден без притоа да видиме што има ново во областите кои не интересираат. Тоа денеска со многуте RSS читачи е лесно, нели? Но исто така проаѓаат и редица факти и незабележани работи од понеискусните програмери кои според мене треба да бидат јасно донесени на површината за поквалитетно оформување на програмерот како професионалец и кои во продолжение ќе се обидам да ги појаснам. Најважната работа која секој програмер треба да ја знае е дека нема да стане програмер само ако чита и ги разбира работите. Секако, вие сте интелигентен и млад амбицизен човек кој сака да создава апликации, но тоа не ве прави програмер. Програмерот, е комплексна личност која постојано го надоградува не само начинот на професионално размислување и донесување одлуки, туку и целокупното дизајнирање на одлуките во приваниот живот. Еднаш штом се навлезе барем „до колена“ во програмерските води, веднаш започнувате да размислувате на различен начин и коренито да наоѓате решенија за проблемите со кои се соочувате. Програмерот мора да програмира. Понатаму, програмерот мора да учи од подобри програмери. Тоа што јас лично го имав научено во периодот пред професионално да се бавам со програмирање, испадна дека нема никаква врска со програмирањето во целина. Практично многу често може да се дојде до ситуација кога ќе се соочите со реален проблем и ќе помислите дека сте ја промашиле струката. Не се откажувајте. Никој не станал професионалец преку ноќ. За сѐ треба надоградба и посветеност. За потоа да дојде веројатно најгадниот сегмент од развојот на програмерот – одлуката дали тој сака да се посвети целосно на професијата и целосно да биде асоцијализиран или да најде баланс помеѓу приватните уживања и обврски и професионалните ангажмани. Би ве советувал да го изберете второто. Секако за да бидете успешен во креирањето на вашата професија, развојот и реализацијата на ваши оригинални идеи би одиграла најзначајна улога во обезбедувањето на квалитетен живот на материјално и професионално ниво.

Многу битно е денес програмерот да одлучи што впрочем сака да програмира. Тоа за почетниците е вистински пекол. Иако многумина советуваат да започнете темелно да учите да програмирате од јазици на пониско ниво како што е C, не е редок случај кога програмерите започнале да ја градат својата професионалност од јазици од рангот на Python, Ruby или пак Java, C# итн. Сите овие имаат една заедничка особина која е минимален критериум за нивно изучување доколку сакате лесно да ги сфатите – објектно ориентираниот модел на програмирање (против функционалното програмирање). Секако, би било паметно да почнете да развивате софтвер на компјутер, за потоа да можете лесно да се префрлите на некој мобилен уред како што би бил мобилен телефон или друг embeded уред. Денес мобилните технологии претставуваат најголем предизвик и ветуваат добра иднина за секој кој ќе започне да ги работи и програмира. Тоа не значи дека уште веднаш треба да се фатите со програмирање на мобилни апликации. Разликата од развојот на мобилни апликации и развој за PC не е голема. Ги дели само намената и хардверските ограничувања кои би ги имале при користење на хардверските платформи. Во последно време се направија многу измени во светот на платформите и софтверот за развој на мобилни апликации. Впрочем нема појдовна точка од каде би започнале со потенцирање на тие разлики. Само ќе нафрлиме неколку работи. Во моментот доминираат неколку платформи за развој на софтвер за мобилни телефони. Најпрво ќе го споменеме iPhone кој беше прв во развојот на хардверска платформа со дополнителен SDK (Software Development Kit) за развој на апликации за нивните телефони. Во игра од поодамна беше Nokia кои пред извесно време ја купија надежната Норвешка компанија Trolltech и од нивниот слободен C++ фрејмворк направија вистинско продиџи. И секако Google со нивниот Android. Што е интересно за последните две платформи. Google Android е цел оперативен систем за мобилни уреди кој работи врз основа на Linux јадрото, додека фрејмворкот на Nokia, кој се вика Qt (кјут) е целосно слободен софтвер зад кој стои гигант како Nokia. Од друга страна пак ги имаме познатите веб фрејмворци како што се Ruby On Rails, Django, разновидни Java веб имплементации како и популарните JavaScript енџини како што се jQuery, Prototype итн. Сето ова дава слика дека десктоп програмирањето во еден момент се спојува со веб програмирањето во делот на мобилните апликации. Доколку имате развиено веб сервис (пр. Twitter) кој нема своја десктоп апликација (со која корисниците би си ги апдејтирале своите статуси), тогаш нема никаква поента од користње на оптимизираниот веб сајт од мобилен во случај кога 99% од нас имаат лаптопи. Во тој случај останува да направиме нешто паметно за нас и околината. Да дојдеме до прекрасна идеја, да научиме да програмираме и да ја реализираме таа идеја. Потоа, азното само ќе си дојде.

За пример овојпат ќе објаснам како се креира софтвер со помош на популарниот Qt фрејмворк на Nokia. Примерите кои ќе бидат дадени ќе бидат елаборирани линија по линија и деловите каде има користење на IDE (Integrated Development Environment) ќе бидат сликовито прикажани. Во наредните броеви ќе опфатиме како да креирате и Веб апликација, а понатаму и како тие две да ги поврзите. Секако, ќе се задржам на нивото на изразување за да може да ме разберат и почетниците и понапредните програмери. Забелешки и идеи секако се добредојдени преку контакт центрите на редакцијата.

Qt – елегантно и брзо

Денес ретко ќе слушнете дека некој сака да развива софтвер со некој негов фрејмворк. Секако контролата врз тој процес е и тоа како поголема за разлика од изучувањето на нов фрејмворк, затоа што во првиот случај кодот кој ќе биде reusable е напишан од вас и ќе знаете што впрочем прави. Со цел да се избегне повторното измислување на топла вода, денес се користат фрејмворци како што е и Qt кој е мултиплатформски и апликациите кои ги развивате со негова помош ќе може лесно и брзо да ги портирате за многу платформи. Секако тука се и мобилните платформи (ако тоа производителот го дозволил преку неговата имплементација) како што се Symbian, Windows Mobile, Maemo итн. Qt е повеќе-платформски фрејмворк за развој на апликации, најчесто употребуван од страна на развивачите на графички апликации како тулкит за графички контроли, но не помалку и од програмери за не-графички потреби како што се алатки за во терминал или за задоволување на серверски потреби. Qt е најпознат како сржта на KDE, Opera, Google Earth, Google Picasa, Skype, Qtopia, Photoshop Elements итн. Создаден е првично од норвешката компанија Trolltech.

Qt користи C++ како програмски јазик со неколку нестандардни проширувања дополнително имплементирани со цел генерирање на C++ код пред компајлирањето. Qt исто така може да користи и други јазици преку многубројните поврзувања (eng. bindings), како што се Ada, C#, Java, PHP, Ruby (RubyQt) и Python (PyQt). Може да се користи на сите познати платформи (со мали исклучоци) со можности за локализација на алатките за развој но и на производите создадени со Qt. Не-графичките модули вбројуваат пристап до SQL бази на податоци, XML парсирање, справување со нишки, поддршка за мрежни операции и унифицирано повеќе-платформско API.
{{прв дел}}
Забелешка: текстот во целина е првично објавен во февруарскиот број на магазинот за компјутерска технологија „Клик“.

Гоце Митевски: Македонските телевизии на Интернет се #mkfail

саб, 06 мар 2010 13:21:52 +0000

A1 на Интернет е #mkfail затоа што:

често објавува вести што содржат неточни информации;
често објавува вести што се шпекулации;
често објавува нелекторирани текстови, со печатни грешки дури и во ударните наслови;
користи Windows Media Player за видео прилозите од вестите;
не нуди можност за прегледување на емисии од сопствената продукција (освен за Студио 2 и дебатите од вестите);
презентира текстуални информации во облик на слики (на пример програмата за A2 телевизија);

Алфа на Интернет е #mkfail затоа што:

има веб-сајт со многу лоша оптимизација;
при прегледување на вгнездените видео прилози, интернет прелистувачот може во целост да ви се закочи; прегледувањето на вгнездените видео прилози е толку споро што по првите неколку секунди видео клиповите се претвораат во слајд-шоу; сите видео клипови на веб-сајтот на Алфа се вчитуваат веднаш, без да се почека корисникот да ја иницира репродукцијата;
нуди можност за прегледување само на некои од изминатите емисии од сопствената продукција;

Сител на Интернет е #mkfail затоа што:

често објавува вести што содржат неточни информации;
често објавува вести што се шпекулации;
често објавува „колумни“ на автори што немаат елементарна култура;
промовира турбо-фолк, џигераши и се обидува да прави сензации од најголемите глупости во Македонија и во светот;
не нуди можност за прегледување на емисии од сопствената продукција.

Телма на Интернет е #mkfail затоа што:

има убедливо најнедоправен веб-сајт од сите ТВ медиуми (со исклучок на МТВ, но МТВ не е медиум, туку слуга);
не нуди можност за прегледување на сите емисии од сопствената продукција и покрај тоа што едни од најдобрите емисии во етерот се емитуваат токму на Телма;
не нуди можност за гледање видео исечоци од вестите, туку нуди единствен видео запис од 30-тина минути што не може да се премотува (додека целиот не биде вчитан).

Канал 5 на Интернет е #mkfail затоа што:

објавува вести што содржат неточни информации;
објавува вести што се шпекулации;
има еднодимензионален новинарски пристап;
дел од видео клипови на веб-сајтот на Канал 5 се вчитуваат веднаш, без да се почека корисникот да ја иницира репродукцијата;

МТВ на Интернет е #epicmkfail.

Александар Балаловски: The Shutter fucking crazy Island

саб, 06 мар 2010 12:21:42 +0000

*spoiler*alert* – предупредени сте.

Го гледав The Shutter Island онака.. апансас. Немајќи идеи како да го поминам после-работното пладне, оп се најдов нацртан прво во Амати на палачинка па потоа во Рамстор киното, салата број 1. Претходно колега мој расправаше за тоа како Шатер Ајланд е најдобриот филм шо некогаш го гледал. Шо знам, секој си има свој вкус за уметност, многу не се потпирам на туѓите изразувања и тумачења за битноста на тоа што го гледале, слушале или читале. Филмови кои мене ми се допаѓале за други биле катастрофа на платното, и vice/versa. Последен таков филм беше 2012. Искрено јас на 2012 се смеев поради апсурдноста и глупавоста на сцените. Американштината смрдеше во секој фрејм. На други пак им се допаднало. Трети ми кажуваа како некои луѓе дури и со плачење излегле од салата после проекцијата. Јас излегов со тешка газо-болка и шубе за потрошените пари. И така би The Shutter Island.

Абе, генерално приказната оди во правец кој е веќе виден. Неочекуван крај, неочекуван исход, дечкото скренал па си ја споебал фамилијата која претходно била споебана од жена му. Нека. Кога го видов Леонардо на бродот на првата сцена, прво шо помислив е дека бродот и овојпат ќе се зачука во некоја санта па ќе трча како Џек во Титаник спасувајќи ја таа рибата шо ти Кејт Винслент. Ама не било така. Филмот изобилува со прекрасна фотографија и глума која е на нивото на тим избран од рацете на Мартин Скорсезе, иако лично јас не сум баш некој фан на Ди Каприо и го сметам за недоизграден глумец со убав физички изглед но не и јака страна од аспект на глумата, мора да кажам дека јас од филмот сум ШО-КИ-РАН. Филмот продолжува со пристигнувањето на Теди Даниелс (Леонардо Ди Каприо) и неговиот партнер Чак (Марк Рафало) на островот Шатер каде што се наоѓа најголемата и речиси озлогласена институција за лекување на лица со психолошки проблеми и личности.

Даниелс со него ги носи траумите и последиците на минатото. Неговата жена умрела во пожар подметнат од „извесен“ Ледис, забеган пироман. Уште веднаш Даниелс му потенцира на Чак „жена ми не изгоре, туку се задуши од чадот, тоа е важно да се потенцира“. На островот Шатер се сместени баш такви Ледис-like матни фаци кои поради нивното психичко потфрлување извршиле или се обиделе да бидат дел од грозоморни убиства. Првиот впечаток пред да се потенцира дека островот е една „голема лудница“ е дека пристигнаа на добро обезбеден затвор, поради целата процедура за проверка на идентитет и разоружување. Теди Даниелс е државен маршал кој со Чак доаѓаат на припомош на институцијата од каде претходниот ден избегал женски пациент со дијагноза на шизофреничар која патем си ги подубила трите деца и ги ставила на маса додека таа јадела. Уште првите моменти во филмот се насетува некоја заебана атмосфера која ви ствара гасови во стомакот. Првичниот впечаток е дека музиката е направена од истиот тип што ја правел грото музиката за саундтракот на Eyes wide shut (Jocelyn Pook). Aма јебеш, не бил тој. Веднаш откако Даниелс ќе почне со неговата истрага се среќава со главниот доктор во болницата, Dr. Cawley (Бен Кингсли) и _случајно_ (и на прв впечаток смешно и асимпатично) е пронаоѓањето на ливче оставено од пациентот бегалец (Рејчел) под керамичката плочка во нејзината просторија, веднаш зад масата, под мусандрата кај апаратот за притисок… не, ок. Под плочката. Ништо не може да избега од очите на Теди Даниелс. На ливчето пишува “Who is prisoner 67? The law of 4“. Некој нешто мучка. Даниелс станува сомничав. Размислува за тоа дека во институцијата која тој упорно ја оквалификува како затвор преку зборот „затвореници“ наместо „пациенти“, се случува нешто што не е баш во насока на пронаоѓањето на изгубениот пациент Рејчел. Бара да се сретне со персоналот но е одбиен. Вечерта Даниелс има кошмар во кој Скорсезе тука како паун ја отвора својата величественост и на еден од најпрекрасните начини за презентирање на сон во филм (според тоа што досега сум го видел), атмосферата во сонот и околностите се доловени преку паѓањето на лисја или дожд или пак пепел врз неговата жена Долорес (Мишел Вилијамс) која во сонот му кажува дека таа е сѐ уште на островот, но дека тука е и Ледис, херојот кој го потпалил станот каде што живееле. Веќе е јасно дека филмот ќе има исход од типот на Идентитет или Мементо. Теди врши испитување на пациентите. Во еден момент од филмот една од испитуваните пациентки бара чаша вода – Чак му ја носи но во моментот кога таа ја пие водата, во нејзините раце нема чаша. Тоа се мали грозни 3 секунди на немање чаша во нејзините раце што уште веднаш асоцира на нешто што подоцна се потврдува!

Во институцијата се наоѓа и еден од најдобрите психијатри во земјата, кој е емигрант од Германија – Др. Наеринг (Max von Sydow). Во тој момент во филмот се открива друг аспект за животот на Теди Даниелс. Тој бил воен ветеран и дел од војската која го ослободила концентрациониот камп Дахау (Германија) за време на втората светска војна. Даниелс има гадење кон германците во целина. Веднаш го препознава германскиот нагласок на Др. Наеринг и почнува со гадење да разговара со него. Овој пак, професионално деформиран, му ги открива аспектите на неговата психа преку разговорот кој го водат. Теди Даниелс е нападен, речит и човек кој никогаш не се откажува. И знае германски што е најјако. Ко из пушке! Му го шљака 2-3 пати на докторот, а овај му објаснува уствари дека е легално доселен емигрант од Германија и дека во тоа нема никаков проблем. После оваа средба Чак и Теди одат на прошетка низ островот, истрагата продолжува. Во напуштената просторија на островот, Даниелс започнува да го открива своето налудничаво лице и да претпоставува дека островот е една голема експериментална база за контрола на умот и дека таквите примери се земени од нацистичка Германија. Дека Др. Наеринг бил впрочем нацистички доктор земен на „услуга“ од страна на Америте за да можат полесно да експериментираат врз луѓе и нивните мозоци. Даниелс почнува да размислува дека психијатријата впрочем е една фабрика за духови, каде секој ќе може лесно да биде испрограмиран да стане она што некој друг сака да стане. Сериски убиец, масовен убиец, или начисто пациент кој ќе им прети на луѓе од интерес. Тогаш Даниелс го открива и бесот кон нацистичкиот режим во чие искоренување учествувал и лично тој. Додека биле во Дахау и ги строеле нацистичките стражари во колона, со пушките вперени кон нив, еден од стражарите се обидел да избега. Еден од американците пукнал во него, по што проследила ланчана реакција од куршуми кон нацистичките стражари и тоа брановидно. Скорсезе е скроз луд. Како бран на навивачи кои ги дигаат своите раце да отпоздрават маскота во движење на теренот, се прикажува убивањето на нацистите во простор-хронолошки редослед. Мене лично убивањето на нацисти секогаш ми било забавно на филмовите. Ова беше дури и смешно. Овој настан врз Даниелс исто така имал голем импакт во неговиот животен моментум и психички импакт. Ги фаќа бурата, а персоналот и полицијата на островот ги пронаоѓа. На состанокот на целиот персонал присуствуваат и Чак и Теди. Персоналот им соопштува дека избеганата пациентна Рејчел е пронајдена. Теди „остварува“ средба со неа и тука веќе почнуваат да се разјаснуваат некои расплети кои следуваат подоцна во филмот. Потоа Даниелс го добива својот втор „напад на мигрена“ додека бурата на островот го зазема својот пик. Му шибаат апчиња за мигрена по што го селат во подрумот, место каде што персоналот оди во случај на олуја.
Би било предолго ако фатам да раскажувам целосно што впрочем се случува во остатокот од филмот. Битен дел е кога Теди оди во секторот кој дотогаш не го посетиле со неговиот партнер. Разговорот кој го водат со личноста која ја пронаоѓа Теди е многу важен и обратете особено внимание на него. Потоа, Теди решава да ја разреши мистеријата што се крие на овој остров. Нешто смрди и тоа не е риба! Со неговиот партнер оди на карпата – „таму горе“. А таму горе Чак сфаќа дека некој го турнал и убил неговиот партнер Чак долу на карпата. Теди почнува да се спушта фино-лепо по карпата како Спајдер-мен, кога на 30цм. од него слетува како нарачано ливче хартија кое верувајте не сконтав кој момент беше во филмот ниту за што служеше. Но наоѓа пештера. Каде впрочем пронаоѓа жена која се вика Рејчел. И тоа не било каква, туку Рејчел-Вистинска, која е доктор психијатар, поранешна вработена во психијатријата. Таа му потенцира дека не е луда, туку дека се крие од институцијата на островот која сака да ја претвори во дух. Разговорот кој го имаат во тој момент е многу интересен и нетривијален дел од филмот. Се сведува на тоа дека штом еднаш излезеш со прогресивна идеја и за тебе излезе името дека си луд, потоа секоја добра идеја е дериват на твоето лудило и никој нема да ја прифати. За тоа дека штом некој одлучи од тебе да направи дух ќе стори се во негова моќ да испадне во право. Па и ќе те направи луд. Ќе ти дава невронаркотици во водата, во цигарите и во храната. Ќе делуваат за 48 часа со парализирање на рацете, па цело тело. Потоа низ окото ќе ти пуштат сонда од која ќе влечат нервни завршетоци од мозокот, по што стануваш многу попокорен пациент и ќе ги слушаш наредбите на „твојот господар“. Истовремено докторката му објаснува на Теди за количеството на болка што влегува во нашето тело – СЕКОЈДНЕВНО. „Што ако некој може да ја контролира таа болка? Ќе те контролира и тебе“, вели таа. Рејчел тврди дека никогаш не била омажена, ниту имала деца. Му кажува на Теди дека е дел од целото тоа сценарио и му потенцира да бега. Овој си заминува. И се случува тука рчка- а-у нешто.. па при крајот Теди дознава дека впрочем никогаш и немал партнер. Главниот доктор му кажува дека тој на островот дошол сам. Па на прашањето „Па каде ти е парнерот?“, Теди мудро одговара „Кој партнер?“. Така функционираат работите.

Но не се откажува, ита накај светилникот, озлогласеното место каде што се верува дека се прават операции на мозокот, се отвора черепот и се чепка директно во мозокот. Таму го наоѓа главниот доктор кој го отвора расплетот на целиот филм. Имено, без објаснување на процесот на крајот на филмот кој мора да се гледа за да се доживее, ќе го дадам сижѐто на приказната. Теди Даниелс, поранешен генерален маршал и воен ветеран од втората светска војна, испаѓа тежок психијатриски случај кој имал фамилија од 3 деца и една жена. Жената се викала Долорес – едно од децата, ќерката Рејчел. Долорес имала еден обид за самоубиство по кој почнала да случа гласови и бубачки како лазат во нејзината глава. Додека Теди бил на работа таа ги удавила сите 3 деца и ги оставила во водата да пловат. Моментот кога тоа Теди го сфаќа е најбизарниот, најшокантниот и полн со делириум момент во историјата на филмовите кои ги имам гледано. Не е дека на сцената се појавуваат мртви деца и болна жена со налудничав поглед која му вели дека „сега децата се прекрасни и ќе ни бидат наши кукли со кои ќе си играме“. Се работи за детали. Како Теди ја фаќа ќерката за ногата, па му дава вештачко дишење. Па тежината и бодликавоста на чувството дека додека тој разговара со неговата жена зад нив стојат нивните 3 мртви деца. Се дознава – Теди Даниелс го создал ликот на Ледис и Рејчел. Никој од нив никогаш не постоел. Неговата психа за да се заштити од убиството кое го прави за да ја ослободи неговата жена созадава лажни ликови како пироман, пациент убиец на деца итн. Дури го создава и локот на Чак – кој впрочем не е неговиот парнер, туку е неговиот животен психијатар кој потфрла да го спаси и излечи од неговото психичко растројство. Теди во тој момент колабира – ја дознава целата вистина и ја признава. Докторите мислат дека е излечен, во спротивно ќе следи лоботомија, отворање на мозокот – rearrange untill he’s sane, шо би рекле Флојд. На крајната сцена, една од најмоќните сцени што ги имам видено – Чак седнува до Теди и го прашува дали сака цигара. Мислејќи дека повеќе нема да го ословува како Чак – затоа што тоа е името „на неговиот партнер“ кој веќе не постои – Теди се врти накај Чак и му вели „ти кажувам, ЧАК, нешто се случува на островот и ќе дознаеме што е тоа!“. Докторот се врти накај останатите и со главата констатира психичка регресија. Во тој момент главниот доктор се врти накај другите, но Скорсезе го дава од далеку – не се слуша кај што го изговара, но на неговата уста се читаат зборовите „do the lobotomy“. Тогаш Теди се врти накај Чак и му вели „Што е подобро, да умреш како среќен човек или цел живот да живееш како ѕвер?“. Станува и доброволно пристапува кон отворањето на неговиот мозок. Интригата останува – се излекол ли Теди? Бил ли воопшто луд? Рејчел во пештерата – вистинска ли е? Ја кажувала ли вистината? Непобитен останува фактот дека сите имиња од халуцинациите на Теди се впрочем акроними од имињата на луѓето кои извршиле трауми врз неговиот живот. Така и со Ледис (Laeddis)- кој се добива како акроним од презимето на Теди – Даниелс (Daniels).

Ниту Last temptation of Christ, ниту било кој друг филм од било кој друг режисер не влијаел врз мене на овој начин. Филмот ме топна. Но и ме згрози. Не знам дали би го гледал пак.

Забелешка: Законот на 4 или The law of four, се 4те имиња од кои Теди ги создава лажните ликови во неговиот живот: “Andrew Leaddis и Teddy Daniels” версус “Delores Chalin and Rachel Saldano”.

Новица Наков: мкфејл: филигран и вазали

сре, 03 мар 2010 23:17:28 +0000

Денес шетам низ центар малку на пауза да фатам сонце и загледувам во излог некои филиграни. Читам под изработеното сребро дека македонците биле мајстори на тој занает веќе 2500 години. Тогаш помислив дека можда е ова некој мкфејл, бидејќи баш и не бев сигурен дали таква прецизна техника се работела тогаш.

Па еве ја консултирам википедија и испаѓа дека античките грци имале филигран уште во 6 век п.н.е. (http://en.wikipedia.org/wiki/Filigree) Но потоа, барам дали имало македонци (антички) во тој период и за прв пат видов дека македонското античко кралство започнало како вазалска држава на Персија (http://en.wikipedia.org/wiki/Amyntas_I_of_Macedon). Ваљда тоа е поголем мкфејл. Корените уствари да ни бидат во вазалството.

Миша Поповиќ: Секси виц

сре, 03 мар 2010 15:43:39 +0000

(варијација на постоечки виц)

Едно утро, во локалниот дневен весник во Скопје излегла реклама за предавање на тема сексуалност. Бидејќи сексуалноста отсекогаш била жешка тема, многу луѓе се заинтересирале и салата бргу се наполнила. Луѓето, заинтересирани и во исчекување го дочекале професорот со аплауз.

Почитувани дами и господа, во науката се познати три типа на сексуалност.

Првиот тип е љубов помеѓу мажи и жени и верувам дека за ова сите повеќе или помалку знаеме и нема да биде тема на денешното обраќање.

Вториот тип е љубов во рамките на ист пол, односно помеѓу машки и машки и женски и женски. Оваа сексуалност е увезена во нашата земја од соросоидите поради нивните чести патувања во Западна Европа. Затоа, тоа нема да биде предмет на денешното предавање.

Третиот тип е љубовта на луѓето кон татковината и тоа ќе биде предмет на денешното предавање.

Гоце Митевски: Дај 10% покажи 28,2% – Vip

сре, 03 мар 2010 02:07:17 +0000

Интересен пропуст е направен на последната реклама на мобилниот оператор Vip. Имено, на рекламата на сликовит начин е прикажана дополнителната вредност на кредит што ја добивате доколку се решите да користите т.н. е-ваучер за дополнување. Но, визуелната репрезентација е математички некоректна, како што и може да се види од приложената слика.

На овој начин гледачот на рекламата е практично измамен, бидејќи му се сугерира на поголема од реалната вредност на придобивките со коишто би се стекнал со користењето на т.н. е-ваучер. Поедноставно кажано нему му се покажува дека добива повеќе од тоа што навистина му следува.

Пропустот може да е направен намерно и ненамерно. Намерно бил направен зашто немало простор каде да се смести текстот „10%“ и тој да биде доволно голем за да биде забележлив. Ненамерно бил направен зашто никој не се сетил да пресмета дали, делот кон кој се сугерира како на добивка, ја отсликува реалната вредност.

Гоце Митевски: Стечајни денови

вто, 02 мар 2010 22:20:33 +0000

Денес на вести се изнагледав возрасни луѓе што имаат изгубено многу во животот, од истата држава за која го дале животот. Некој дал повеќе, некој помалку. Важно е што сите на свој начин учествувале во градењето на ова вечно настинато општество. И сигурен сум дека да знаеле како да го оздрават, одамна ќе го направеле тоа.

Навистина ми е жал што колективната свест ни е на многу ниско ниво и би сакал да поставам неколку прашања.

Зошто богатите граѓани не излезат на протести со своите сограѓани – стечајци?
Зошто граѓаните не излезат да се буткаат гради в гради со полицијата кога најголем дел од нив се незадоволни?
Зошто не сакаме да разбереме дека денешните осакатени млади генерации за 30 години ќе станат исто така стечајци ако нешто, денес не се преземе?
Зошто никому не му е гајле за никого?
Зарем сиромашните граѓани не заслужуваат повеќе од тоа што денес го имаат?
Зарем богатите граѓани никогаш не биле сиромашни?
Зарем уште ни се потребни убедувања во тоа дека политичарите се такви какви што народот ќе ги направи?

Сакам следниот Премиер на Република Македонија да биде образован, доблесен, искрен човек, што ќе умее да разбере во што се состои улогата што ја презема.

Сподели знаење: Ruby Meetup: Acer 23" томбола, Зошто Rails, Vim за Rails програмери

вто, 02 мар 2010 17:34:57 +0000

За овој Четврток на програм се следниве работи:

Извлекување на добитникот на 23" Acer монитор донација од Glenn Roberts од Siyelo.
- Листата на луѓе кои имаат купено тикети се наоѓа тука, така да посебна покана за присуство на извлекувањето оди кон нив.

Презентација: Зошто Rails?
- Ruby и Ruby on Rails еко-системот и зошто се повеќе компаниите користат Rails

Проекција: "Vim for Rails Developers"
- Добивме бесплатна копија од "Vim for Rails Developers" видео туторијал од Codeulate Screencasts па ќе го гледаме видеово. Ако сте заинтересирани, повеќе инфо тука.

Се гледаме во Скопје Хаклаб.

МКРУГ Тим

Александар Балаловски: Првиот програмер во светот

пон, 01 мар 2010 16:44:35 +0000

Колку и да се занесуваме дека живееме во машки свет, понекогаш едноставно фактите зборуваат пред егото, па застануваат во одбрана на полот кој многумина го сметаат за инфериорен (ги жалам таквите). Професионално, во светот на програмерите и IT генерално, жените се сметаат за помалку професионални, со помала страст во пристапот на работата, а најлошо од сѐ во најголем дел случаи тоа е заради нивниот став дека машките глави на теми поврзани со технологија размислуваат многу подобро за разлика од нив. Тоа е поразителниот факт за нив. Непостоењето на нивната професионална тврдокорност. Од друга страна пак, за нив навива еден аргумент кој никој од машката програмерска популација не може да го побие, затоа што така нѐ учат на факултетите и пишува во книгите – првиот програмер во светот бил жена. Ада Лавлејс (Ada Augusta Byron), или ќерката на познатиот Лорд Бајрон.

Денешната техно-панк генерација која за жал сѐ уште не може да го сфати концептот на приватност, безбедност и дуплирање на идентитетот впрочем не ни заслужува да се нарекува техно-панк генерација. Своевремено, во развојот на тоа што авторот сега е (професионалец under construction), постоеле заедници кои преку своето знаење успевале да навлезат во порите на општеството и да допринесат голем дел од светското технолошко помодарство го презентираат во нашето општество. Од друга страна биле политичарите, кои потпишувале договори со компании од рангот на Мајкрософт и други кои пак неумешно имплементирале проекти од областа на слободниот софтвер за кој никој не кажал статус и степен на постигната реализација или, не дај боже, успех. Не е ништо страшно од тоа, страшна е проблематиката со која луѓето денес се бават и зависат од нешто толку нестабилно како технологијата, а не обраќаат внимание на она што секојдневно ги опкружува. Вадиме пари од автомати, 8 часа од денот ни поминуваат пред компјутери, по болницате нашите резултати зависат од компјутерските анализи, итн. до ниво на најави за електронско гласање преку кое секој регистриран потенцијален гласач својот глас на избори би можел да го даде преку Интернет. Но никој не се прашува зошто работите се такви какви што се. Земете го за пример образованието. За време на претходните гарнитури беа потипишани милионски суми со договори од кои никој од обичните граѓани не виде фајде. Ама некој виде. Потоа дојдоа на ред другите, ги натераа професорите преку ноќ да почнат да одржуваат компјутерски предавања на часови какви што се Биологија или Историја, без воопшто да се разгледа ситуацијата во случај кога се работи за професор без никакво технолошко образование. Едноставно некои луѓе не знаат да работат на компјутер, факт. И не само тоа, туку и ги натераа да користат оперативен систем кој е различен од тој што претходно го користеле.

Јас лично како поддржувач и активист за промоција на слободен софтвер сето тоа го наоѓам смешно. Не е дека не поддржувам вакви проекти, напротив. Се работи за еден зомобифициран проект од кој не може да произлезе квалитетна слика за тоа што се може да се добие со користење на слободниот софтвер. Дали тоа е тактика која се крие во сузбивањето на можноста за понатамошно контролирано исфрлање на моделот на слободен софтвер во образованието, останува да шпекулираме. Се додека не излезе министерството за образование и ни објасни, што впрочем се постигнува со новото потпишување на договор (од 10.02.2010г.) меѓу Мајкрософт и МОН. За какво учење ќе партнерствува Мајкрософот со установа која ја плаќаме сите ние? Нели е апсурден до ниво на контрадикција, фактот повторно да се потпушуваат договори со компанија која ги повикува учениците да не ги споделуваат своите дела со другите, туку да им наплаќаат за нивно користење, во време кога целото образование е во еден транзиционен период на премин од неслободен кон слободен софтвер? И секако, зошто на сајтот на МОН сѐ уште нема објавено никакви информации за ова партнерство и елаборирано до детали? Едноставно, процесот на учење треба да биде транспарентен. Затоа што утре ќе се појават батулиња со актовки кои ќе инсталираат софтвер на машините за гласање кој нема баш да знаеме што прави затоа што го следи бизнис моделот на Мајкрософт. Тоа би било аналогно на пуштање на апарат за одржување на дишење кај болен човек – без да знаеме што впрочем се случува. Па би се надевале, најверојатно ќе преживее.

Ама ќутете… работите тргнуваат на подобро. Скопје ќе се гради во барокен стил. Одиме 300 години назад, па жени навалете – можеби некоја од вас ќе биде првиот програмер во новата ера на коњите и спомениците кои се темелот на секоја технолошка гранка, па да видите после како Бајрон како пропелер ќе се врти во неговиот гроб – вечна му слава.

Сподели знаење: Убунту прва помош, 22.02.2010 19 - 21 ч.

пон, 01 мар 2010 15:12:52 +0000

Стандардно во „Кика“ и овој понеделник има убунту прва помош.

Ако никој не дојде за прва помош, веројатно ќе смислиме некој ад-хок план. :)

Сподели знаење: Убунту прва помош, 21.03.2010 19 - 21 ч.

пон, 01 мар 2010 15:11:17 +0000

Стандардно во „Кика“ и овој понеделник има убунту прва помош.

Ако никој не дојде за прва помош, можда ќе правиме сајтови :)

Сподели знаење: Редовно Сподели Знаење, 27.02.2010

пет, 26 фев 2010 17:18:00 +0000

И оваа сабота редовното сподели знаење од 12:30 до 18:00 во хаклабот КИКА.

На програмата:

- small office сервер и web прокси за библиотека
- arduino
- разно

Гоце Митевски: Како да стекнете нови купувачи во услови на криза?

сре, 24 фев 2010 19:40:53 +0000

Денес сите имаат некаков изговор да не потрошат пари и да го одложат купувањето на што и да било. Сите штедат затоа што има економска криза.

Штедењето ја отежнува продажбата и делува немотивирачки на трговците. Но, доколку мислите се насочат во позитивен правец, оваа криза може да се искористи за стекнување на цврсти врски со нови лојални купувачи и драстично зголемување на заработувачката.

Еве од каде, според мене, може да се започне со промените.

1. Набавете хартиени кеси во маркетите

Не е во ред да ги оставите купувачите, купените производи да ги носат в раце или пак да чекате тие самите да си побараат најлонски кеси, што потоа ќе им ги наплатите. Не е во ред, затоа што со тоа покажувате дека не ви е грижа за ништо друго освен за вашата заработувачка. Бидејќи вашата заработувачка директно зависи од бројот на купувачите, не дозволувајте свесно да ги изгубите.

Тоа што владата на Република Македонија носи непромислени одлуки и недопрецизирани правила на однесување, не треба да биде пречка вие да се претставите како неподготвени пред купувачите.

Направете математика и завршете со поплаките! Пресметајте колкав дел од заработувачката ќе треба да издвоите за хартиени кеси и прифатете го тоа како обврска. Доколу сакате, на хартиените кеси можете да го испечатите и логото на вашата компанија. Иако тоа ќе ве чини повеќе, сепак ќе биде уште еден позитивен начин за промоција на вашата компанија.

Еден добар гест од овој вид, може значително да го зголеми бројот на вашите купувачи. Денес сите имаат замерки за сенешто. Вие можете да се одвоите од толпата и да ги направите купувачите позадоволни од вашите услуги. Набавете хартиени кеси во вашите маркети и нудете им ги бесплатно на купувачите. Ако сте дојдени во состојба да заработувате од продажба на најлонски кеси, тогаш тешко вас.

2. Не барајте ситни денарчиња од кусурот

Доколку купувачот во моментот на плаќање нема да ви даде железни 1, 2 или 5 денари, не му создавајте дополнителни грижи. Едноставно покажете гест на добра волја и простете му ја ситната сума од вкупната вредност. Со тоа ќе покажете дека имате смисла за трговија, дека ја цените довербата на купувачите и дека купувачите, за вас, секогаш имаат предност пред вашите потреби.

Можете ли само да замислите колку позитивна реклама за вас ќе направи задоволниот купувач, кога на сопствените пријатели ќе им раскаже за ова несекојдневно искуство?

3. Бидете љубезни кон купувачите

Никој не сака да трпи последици од вашите фрустрации. Тоа што сте имале непријатен телефонски разговор со некој клиент, не значи дека во следната дискусија треба да ја пренесете нервозата од телефонскиот разговор. Ниеден купувач на светот, не сака намуртени лица, нервозни гестови, нетрпеливост и нељубезност.

Бидете ведри, насмеани и ненаметливи. Но, кажете ги своите сугестии. Прашајте ги купувачите што сакаат, што не сакаат, што им се допаѓа, што им пречи.

Едноставно бидете човечни и верувајте дека тоа ќе има позитивни ефекти на вашата заработувачка.

4. Намалете ги цените на производите

Сите сакаат попусти. Доколку сметате дека има простор за намалување на цените на одредени производи, намалете ги цените. Ако успеете по пониска цена да продадете многу повеќе производи, тогаш ќе остварите поголема заработувачка отколку ако продадете малку производи по повисока цена. Проценката е сепак ваша. Но, секогаш кога имате можност, треба да објавите попусти и да дозволите купувачите да дознаат за нив.

Направете убаво дизајнирани рекламни постери со коишто ќе им го привлечете вниманието на купувачите и ќе ги примамите во вашите продавници. Направете телевизиски реклами. Објавете информации за вашите попусти на Интернет. Ангажирајте професионалци што ќе ви помогнат во тоа.

5. Дозволете враќање на продадените производи

Неретко по продавниците низ нашата држава, можете да забележите бели листови со рачно напишани или пак испечатени пораки од типот: „Купената роба не се враќа!“, „Не ги заменуваме продадените производи!“ или „Не враќаме пари за вратените артикли.“ итн. Проблемот со овие изјави е што недвосмислено покажуваат дека вие како трговци не знаете каков е квалитетот на производите што ги продавате. Ако продавате производи со врвен квалитет, зарем мислите дека некој купувач ќе побара да му ги вратите парите?

Еве уште еден начин да се издвоите од толпата. Поставете услови под кои би ги обесштетиле незадоволните купувачи и јасно дадете им на знаење дека вам не ви е важно само да ги продадете производите, туку дека ви е важно и купувачите да бидат задоволни.

Кога на купувачите ќе им кажете дека, во случај да имаат било каков проблем со производот што го купуваат, можат да сметаат на вашата поддршка, бидете сигурни дека тие ќе ви бидат лојални сè додека не ги разочарате. Доколку работите промислено, никогаш нема да дозволите да се случи тоа.

Ве повикувам на активна дискусија на оваа тема, зашто сум сигурен дека има уште многу што би можело да се додаде.

Искрено се надевам дека моите сугестии ќе стигнат до голем дел од трговците во нашата држава и дека ќе им бидат од корист.

Во иднина, на мојот блог, ќе биде објавен уште еден запис на слична тема како оваа и повторно ќе се однесува на подрачјето на Република Македонија.

Новица Наков: Централен регистар на Македонија == Комплетна зависност од еден понудувач

вто, 23 фев 2010 15:49:30 +0000